Fraternia Braci Mniejszych Kapucynów w Pantasaph

wrzesien 2011 068Pantasaph leży w północnej Walii, we Flintshire. Dla podróżujących samochodem z nawigacją satelitarną ważny będzie kod – CH8 8PE. Najbliższa stacja kolejowa jest we Flint (dokąd można dojechać z Chester), a potem można albo zamówić taksówkę bezpośrednio do Fraterni Pantasaph (koszt £13-15) albo przesiąść się na autobus do Holywell (przystanek znajdziemy, idąc ze stacji kolejowej w Chester na prawo, po stronie McDonald), a potem na kolejny autobus do Pantasaph (trzeba na dworcu autobusowym w Holywell dopytać u kierowców, ponieważ nie ma oficjalnego przystanku Pantasaph, ale każdy chętnie wskaże, niektórzy uprzejmi kierowcy zbaczają nawet z trasy [!], żeby podwieźć pod drzwi).

Fraternia Pantasaph to ponadstupięćdziesięcioletni kompleks składający się z klasztoru Braci Mniejszych Kapucynów, kościoła św. Dawida i otwartego w 1999 roku Sanktuarium św. o. Pio, pokaźnego ogrodu z zadaszonym ołtarzem, oraz okalającymi wzgórzami, na których zbudowano Drogę Krzyżową i Stacje Różańcowe, wiodące do Groty, na wzór Lourdes.

Klasztor Kapucynów i kościół św. Dawida

Klasztor Braci Mniejszych Kapucynów i kościół św. Dawida

Św. Franciszek z Asyżu

Święty Franciszek z Asyżu

Nazwa Pantasaph każe nam się cofnąć do VII wieku, kiedy to późniejszy święty Asaph, biskup, sprawował służbę Bożą na tym terenie. W 1131 ufundowane tu zostało opactwo cystersów (Cistercian Abbey of Basingwerk), pod które podpadał również obecny Pantasaph. Ostatni z opatów rozdzielił (do 1537 roku) dobra opactwa pomiędzy członków swojej rodziny (Pennant), w której to rękach pozostawały przez następne trzy stulecia. Po wydaleniu w 1559 roku decyzją Elżbiety I katolickiego biskupa Tomasha Goldwella, katolicka diecezja praktycznie przestała tutaj istnieć.

W 1846 roku, jedyna córka (a więc i jedyna spadkobierczyni okolic Pantasaph) Davida i Emmy Pennant, Louisa poślubiła Rudolfa Viscount Fieldinga. Jako bardzo religijni członkowie Kościoła Anglikańskiego postanowili wybudować kościół, jako votum za ich udane małżeństwo. Kościół miał stanąć w Pantasaph. Rok później udali się w podróż do do Francji i Włoch. W Rzymie gościli u papieża Piusa IX, co było wyrazem sympatyzowania Louisy z katolicyzmem, podczas gdy uprzedzenia jej męża do popizmu jeszcze wzrosły.

Kiedy trzy lata później, w 1850 roku, ze względu na chorobę Louisy, małżonkowie udali się do Edynburga, podczas gdy Louisa odbywała swe konsultacje medyczne, Rudolf spotkał się z jednym z miejscowych księży. Może to w obliczu poważnej choroby swej młodej żony, może ksiądz okazał się przekonywujący, dość na tym, że Rudolf stopniowo zaczął przyjmować punkt widzenia Kościoła Katolickiego. Wkrótce oboje zdecydowali, że przyłączą się do tegoż Kościoła, co nastąpiło 28 sierpnia tegoż roku, w święto św. Augustyna.

Skutkiem tego planowany przez nich kościół, który pierwotnie miał być kościołem anglikańskim, został przystosowany do sprawowania w nim obrządku katolickiego.

Podczas kolejnej podróży do Włoch, w 1852 roku, Louisa i Rudolph zaznajomili się z kapucynami, do tego stopnia, że postanowili ofiarować im Pantasaph i świeżo zbudowany kościół. W ten sposób Pantasaph stał się od 1852 roku macierzystym domem Braci Mniejszych Kapucynów w Wielkiej Brytanii.

Kościół został dedykowany św. Dawidowi. Oficjalne otwarcie miało miejsce w październiku 1852 roku.

Kościół św. Dawida

Kościół św. Dawida

Louisa zmarła rok później. Kolejne małżeństwo Rudolpha z Marią Berkeley okazało się wzorem życia katolickiej rodziny. Wraz z ich pięciorgiem dzieci codziennie służyli chorym i ubogim w swojej posiadłości. Oboje małżonkowie dołączyli do Trzeciego Zakonu św. Franciszka.

Bracia Mniejsi Kapucyni także i dzisiaj opiekują się kompleksem klasztorno-kościelno-rekolekcyjnym w Pantasaph, sprawując tutaj służbę Bożą, prowadząc comiesięczne Dni Modlitwy z o. Pio, duchowo wspierając grupy modlitwy o. Pio i wspomagając ośrodek rekolekcyjny otwarty dla wszystkich poszukujących, a ostatnimi czasy prowadzony przez wywodzącą się z Kolumbii wspólnotę Pielgrzymi Miłości.

Wszystkie informacje odnośnie kalendarza wydarzeń i rekolekcji w Pantasaph można znaleźć na stronie internetowej oo. Kapucynów w Pantasaph, podanej na końcu tekstu.

W północno-zachodniej części usytuowany jest ogród sanktuarium o. Pio z umieszczoną ponadnaturalnych rozmiarów podobizną świętego wykonaną w brązie oraz ołtarzem polowym, gdzie okazjonalnie i dla większych grup sprawowana jest msza święta.

Dla każdego przyjeżdżającego tutaj będzie wystarczająco dużo okazji zarówno do zakosztowania modlitwy wspólnotowej, jak i do samotności, czy to w ogrodach o. Pio, czy to na zygzakowatej ścieżce Drogi Krzyżowej wiodącej na tutejszą Kalwarię, czy wreszcie na Drodze Różańcowej lub w Grocie Matki Boskiej.

Na Kalwarii

Kalwaria wieńcząca stacje Drogi Krzyżowej

Drogi wiodą głównie przez tereny zalesione

Okoliczne drogi wiodą głównie przez tereny zalesione

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tajemnica Zwiastowania

Tajemnica Zwiastowania na Drodze Różańcowej

Grota Matki Boskiej

Grota Matki Boskiej wieńcząca stacje Drogi Różańcowej

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wielką przyjemność z pewnością sprawi też spacer po okolicy, gdzie toczy się normalne życie (jest tutaj sporo farm z rozległymi pastwiskami), lub też powędrować po drogach i dróżkach pośród lasów (nie sposób się zgubić, bo lasy nie są rozległe i trudno stracić orientację).

W zabudowaniach klasztornych jest też kafejka i sklep z dewocjonaliami – osobny budynek, w którym mogą znaleźć odpoczynek i pożywienie ci, którzy chcą tu przyjechać zupełnie nieoficjalnie, na pół dnia albo i na parę godzin, bez zamawiania miejsca noclegowego.

http://www.pantasaph.org.uk

Friary General Number +44 (0)1352 711053 Fax: +44 (0)1352 715349

Retreat Centre +44 (0)1352 717071